غير ملفوظ آخر اسم‌ها را هنگام الحاق به هاى جمع انداخته است نظير ؛ جامها و خانها . مج آنكه و آنچه و چندانكه و چنان كه را به ندرت بدين صورت و بيشتر به صورت ( آنك - آنچ - چندانك و چنانك ) نوشته است و بنياد همان شكل اول را كه متداول امروز است ضبط كرده . مج كلمات مركب را اغلب جدا و گاهى متصل و بنياد اغلب متصل و گاهى جدا نوشته است . مج به آخر كلمات مختوم به الف در حال اضافه بيشتر همزه افزوده است و گاهى هم چيزى نيفزوده در صورتى كه بنياد اغلب ياء و بندرت همزه مىآورد . هردو نسخه حيات را حيوة و معاويه را معويه نوشته است . مج انگشترى را انگشترين و بنياد متمول را همه‌جا متومل نوشته و آن و اين اسم اشاره را اغلب به مشار اليه چسبانده است . رسم الخط معمول در اين تصحيح همان طريقهء رايج و متداول زمان است و از شيوهء استثنائى خاصى پيروى نشده جز اينكه « باء » حرف اضافه را جداى از اسم نوشته‌ام مگر آنجا كه به استعانت آن از اسم صفتى ساخته شده باشد . « مى » استمرارى هم جداى از فعل نوشته شده . كلمات مركب را كه نسخهء متن همه‌جا سعى به جدا نوشتن دارد بنابر پسند عصر و زمان ناچار پيوسته نوشته‌ام مگر آن‌جا كه ذوق سليم حكم به جدا نوشتن مىكرد . كلمات مشدد هم به علت دشوارى كار مطبعه ناچار بدون تشديد چاپ شد . صورت عربى اسماء خاص نظير هرون اسمعيل ، اسحق را به هارون ، اسماعيل ، و اسحاق تغيير داده‌ام و نيز عليه السلم را به صورت عليه السلام و حيوة را به صورت حيات . نسخه متن آسيه را ايسيه كه ممال آنست و متمول را همه جا متومل نوشته و من آسيه و متمول آورده‌ام . روش كار چنين بوده است كه نخست به استنساخ عين نسخه‌اى كه براى متن برگزيده شد پرداختم و پس به مقابلهء آن با ساير نسخه‌ها اقدام كردم و هرجا كه ظن اشتباه مىرفت و يا در نسخهء ديگر كلمه يا جملهء كامل‌تر و بهترى ارائه شده بود آن را وارد متن و كلمه يا جملهء متن را به حاشيه نقل كردم . بعد از علامت « : » نسخه بدلها را نوشتم و پس از « + » زيادتى و بعد از « - » نقصانى كه نسخه‌ها موجود بود .